Woorden kun je zorgvuldig kiezen. Je kunt een antwoord voorbereiden of precies zeggen wat je denkt dat de ander wil horen. Een lichaam werkt daar niet altijd aan mee.
Tijdens het bespreken van een scène uit Over de grenzen van de waarheid kwamen we steeds terug bij deze regels:
“Doe jij het expres? Of ben je gewoon zo? Zo netjes. Zo zonder gevoel?”
“Ik weet hoe het werkt,” antwoordt ze.
Daarna versnelt ze haar pas.
Vooral die laatste zin bleef hangen. Haar antwoord klinkt beheerst. Toch loopt ze sneller weg. Die beweging vertelt een eigen verhaal.
We hadden kunnen opschrijven dat ze boos of gekwetst was. Daarmee zouden we meteen bepalen hoe de lezer haar reactie moest begrijpen. Nu blijft er ruimte. Niet eindeloos veel ruimte, want haar woorden en haar beweging geven wel degelijk richting.
In het lied ‘Brevet’ kwamen we hetzelfde principe tegen:
“Lichamen die spraken terwijl de mond zweeg”
De waarnemer ziet houdingen, bewegingen en lichamen. Hij geeft daar betekenis aan. Een ander zou mogelijk weer wat anders zien.
Een lichaam geeft signalen. De verklaring moet de lezer zelf uit de situatie halen.
Rens en Edith
No responses yet