Sommige motieven bedenk je vooraf. Andere ontdek je tijdens het schrijven.
De herhaling van gebaren in Over de grenzen van de waarheid brachten we bewust aan. Een jongen wacht bijvoorbeeld op een medische keuring:
“Ik vouwde mijn ondergoed netjes op, en nog een keer, voordat ik het in de bak liet vallen.”
In een ander verhaal trekt iemand steeds een sprei strak. Weer een ander vouwt telkens dezelfde handdoek op.
Toen we die fragmenten naast elkaar legden, zagen we dezelfde beweging. Iemand probeert met een klein gebaar orde aan te brengen.
Maar waarom?
Uit spanning? Om tijd te rekken? Uit schaamte? Omdat dat ene kleine gebaar nog net te beheersen valt?
De context geeft richting, maar legt de betekenis niet helemaal vast.
Het lied ‘Dieselben Zeilen’ ontstond vanuit een verwant idee. Iemand leest steeds dezelfde teksten. Langzaam begint hij beter te begrijpen wat er staat.
De drie coupletten verschillen nauwelijks van elkaar. Hier verandert een woord, daar verschijnt een kleine toevoeging. Je zou bijna denken dat het lied uit drie refreinen bestaat.
Toch klinkt ieder couplet anders. Niet doordat de tekst sterk verandert, maar doordat de lezer inmiddels veranderd is.
Dat is zo boeiend aan herhaling. Je kijkt opnieuw naar hetzelfde maar ziet wat er intussen is veranderd.
Rens en Edith
No responses yet