Op de thee

Wat nou zo mooi is… Sinds Rens en ik samen schrijven, is ons contact intensiever geworden. En dat terwijl hij zo ver weg woont.

Hij woont al jaren in het Verre Oosten. We hadden in die tijd altijd contact, en dat contact was goed. Ik ben ook een paar keer bij hem geweest. Maar toch was het anders dan toen hij nog in Nederland woonde.

En nu? Omdat we zoveel over het schrijven overleggen en met elkaar delen, hebben we vaak contact. Meestal gaat dat via beeldbellen. De techniek is tegenwoordig zo goed dat er nauwelijks nog vertraging of ruis op de lijn zit.

Je opent WhatsApp en drukt op het videocameraatje. De beltoon gaat over en ineens zit daar je broer op het scherm naar je te kijken. Je praat met elkaar alsof je gewoon bij elkaar op de thee bent.

Alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is.

Alleen dat al is een fantastische bijkomstigheid van het schrijven met mijn ‘verre’ broer. Ik hoop nog vaak bij hem op de thee te komen.

Edith