Hoe we ons werk op de proef stelden

“Zullen we eens kijken of iemand met verstand van boeken een verhaal wil lezen?” vroeg ik.

Via een oudcollega vonden we iemand die daartoe bereid was. We spraken af dat de proeflezer niet zou horen wie wij waren. Wij zouden op onze beurt niet horen wie de proeflezer was. 

Dat voelde veilig. De afstand was groot genoeg om een afwijzing zonder al te veel gezichtsverlies te kunnen verwerken.

We zochten zorgvuldig een verhaal uit en stuurden het op.

Nog voordat we een beoordeling kregen, kwam het verzoek om een tweede verhaal te sturen, of desnoods alvast een deel ervan. Dat maakte ons nieuwsgierig. Wilde de proeflezer meer lezen omdat het eerste verhaal beviel? 

Of was er juist een tweede tekst nodig om te kunnen bepalen of het toch de moeite waard was om verder te lezen?

Rens