Over het tweede verhaal schreef de proeflezer: “Met deze scènes wordt duidelijk dat je collega indrukwekkend sterk literair werk aflevert voor een debutant.”
En:
“De toon blijft strak, zonder pathetiek, terwijl de emoties op de achtergrond steeds meer gewicht krijgen. Een sterke stilist aan het werk. Heel goed.”
De laatste opmerking gaf de doorslag: “Als de gehele bundel het niveau van het tweede stuk waarmaakt, zou ik niet zelf publiceren.” We moesten dus niet denken aan zelfpublicatie, maar aan een uitgever.
Dat kwam binnen.
Vanaf dat moment lazen we onze verhalen anders. Een mooie zin moest ook een noodzakelijke zin zijn. Een geslaagde scène kon het verhaal nog steeds in de weg zitten. Iedere alinea moest haar plaats verdienen. Elk woord moest raak zijn.
Het idee van een aardig boekje verdween langzaam naar de achtergrond. Daarvoor in de plaats kwam een moeilijker en interessanter plan: een roman-in-verhalen schrijven waarvoor een uitgever belangstelling zou hebben.
Zo werd het serieus.
Rens
No responses yet