“Wil je met mij schrijven?” vroeg Rens tijdens een telefoongesprek vanuit Cambodja.
Mijn eerste gedachte was: hij wil een e-mailconversatie met me beginnen. Hij woont immers erg ver weg. Natuurlijk kunnen we elkaar bellen, maar schrijven leek mij ook wel wat.
Toen ik vroeg wat hij precies bedoelde, zei Rens: “Nee, ik bedoel een boek. Een roman.”
Kort daarvoor had hij al een Engelstalige roman geschreven. Dat was nieuw voor mij. Hij liet het boek via de camera zien en vertelde dat hij nu graag eens een Nederlandstalig boek wilde schrijven. En hij had bedacht dat hij dat misschien samen met mij kon doen.
Ik werd er enthousiast van. Maar nog niet zó enthousiast dat ik direct zei: “Ja, laten we een roman schrijven!” Nee, ik begon voorzichtig.
“Als we nou eerst eens met elkaar delen wat we al hebben geschreven?”
Ik had al eens korte verhalen geschreven, en Rens ook. We wisselden er twee uit. Het enthousiasme groeide aan beide kanten. We besloten elkaars verhalen in korte hoofdstukken verder uit te bouwen en elkaar daarop feedback te geven.
Zo begon Over de grenzen van de waarheid.
Edith
No responses yet