Tijdens het schrijven van Over de grenzen van de waarheid hadden we het geregeld over de vraag hoe je een personage herkenbaar maakt.
Soms bedenk je bewust een terugkerend gebaar. Denk aan een tic of een beweging. Maar soms staat zo’n gebaar al in de tekst voordat je zelf begrijpt wat het doet.
In een van de verhalen draagt een vrouw haar ring met de steen naar beneden.
“Je draagt hem nog. Je draait hem nog steeds naar beneden.”
Wanneer hadden we dat bedacht? Geen idee. We konden het later niet meer reconstrueren. Wel zagen we ineens hoeveel die ring vertelde. Over haar verleden, over wat ze verborgen hield of niet meer wist en over wat een ander blijkbaar nog van haar wist.
Daar hoefde ze zelf geen woord aan toe te voegen.
Bij het schrijven van de liederen kwamen we op een vergelijkbare vraag. Een personage kent alleen zijn eigen deel van het verhaal. Maar wie ziet wat er tussen twee mensen gebeurt?
In ‘La teiera’ werd dat een theepot. In ‘Schrift’ werd het, tweemaal raden, jawel, een schrift.
De theepot ziet twee mensen, hun gebaren en twee kopjes. Hij weet niet wat ze denken. Hij ziet wel wat er tussen hen verandert.
En soms is dat genoeg.
Rens en Edith
No responses yet