Als je zo met z’n tweeën schrijft, moet je elkaar feedback kunnen geven. Je schrijft een verhaal nu eenmaal zelden in één keer goed. We hebben tig mappen vol versies van ieder verhaal op de computer staan.
Zo’n verhaal wordt al gauw je kindje. Maar een kind ontwikkelt zich, verandert, wordt volwassen en vliegt uiteindelijk uit. Als je blijft vasthouden aan de eerste versie van je schrijfsel, krijgt je kindje die kans niet.
Dus gaven we elkaar feedback. Soms was dat heel kort: “Beetje jammer, dit.” Of: “Goeie vondst.” Soms legden we uitgebreid uit waarom iets volgens ons niet klopte. En soms vroegen we gewoon: “Wat vind jij van deze wijziging?”
En dan merk je dat feedback kunnen ontvangen nog belangrijker is dan feedback kunnen geven. Als we dat niet hadden gekund, was Over de grenzen van de waarheid nooit geboren.
Edith
No responses yet